Hbo Opleiding

Jacqueline, ik wil je hartelijk bedanken voor al de uren inspanning en de ontzettend wijze raad. Ik had er elke keer weer steeds veel zin in, en dit kwam geheel door het feit dat je echt een topper bent in wat je doet.

 

De Brandgans; mijn vleugels spreiden
Toen ik voor het eerst naar Waalwijk ging, was ik benieuwd. Ik zou naar een coach gaan die mij zou helpen met het maken van een studiekeuze. Naast het gegeven dat ze een coach is en haar naam Jacqueline is, wist ik verder nog niks over haar. Ik wil alles weten, dus met een nieuwsgierig en spannend gevoel drukte ik op de deurbel. Bij het eerste ontvangst wist ik echter al gelijk meer over deze mevrouw; namelijk dat ze barst van de positiviteit en positieve energie. Je merkte dit aan alles; ze had een uitnodigende, vlotte stem, een vrolijke bos krullen, een leuk ingericht huis en een soort vuur dat in haar ogen flakkerde. Dit gaf voor mij de doorslag dat zij daadwerkelijk in staat zou kunnen zijn om mij te helpen, wat een prettig en vooral geruststellend en veilig gevoel gaf.

 

Na de eerste sessie liep ik de deur uit vol blijdschap en energie: ze had iets in mij losgemaakt. Het voelde als het eerste dominosteentje die vervolgens een hele rij andere stenen om zou laten vallen, en daarmee een voorheen verborgen afbeelding weer zou geven. Met een brede glimlach op mijn gezicht liep ik in de volle zon richting de bushalte, waar ik plots iets zag wat je alleen maar in het voorjaar kan aanschouwen: een familie brandganzen aan de oever van de sloot. Deze familie bestond uit een vader, een moeder en vier jonge kuikens. De kuikens zagen er niet uit; ze waren grijs en pluizig, hadden korte stompjes als vleugels en hun lichamen waren helemaal uit verhouding. Ik keek wel tien minuten naar hoe de beestjes heen en weer waggelden en genoten van de verkoeling die het water hen bracht, voordat ik verder liep en met de bus naar huis ging. Het was een moment van rust.


Enkele weken gingen voorbij, waarin ik elke week eenmaal naar Jacqueline ging om mezelf verder te ontwikkelen en met haar te zoeken naar mijn kwaliteiten. In die tijd heeft ze mij heel veel geleerd; van trucjes om het mezelf makkelijker te maken tot keiharde theoretische modules – het kwam allemaal aan bod. Naast de zelfontplooiing was er ook genoeg tijd voor gezellige gesprekken over onze dagelijkse levens, waarin ik leerde waarom Jacqueline is wie ze is en vice versa. Dat bewonderde ik immens en heeft mij ook geïnspireerd om zelf meer mezelf te worden: om daar hard aan te werken. Deze combinatie van gezelligheid, inspiratie en leerzaamheid zorgde ervoor dat de tijd elke keer voorbij vloog.

 

Vandaag was onze laatste sessie. Jacqueline kwam met het nieuws dat mijn studiekeuze driedubbel bevestigd was, je begrijpt dat ik daardoor een gat in de lucht sprong. Deze laatste keer gingen we echter ook dieper in op een onderwerp wat wel al aan bod was gekomen, maar nog niet echt het hoofdonderwerp was geweest: mijn negatieve kanten. Ze vroeg mij de welbekende vraag: “is het glas halfvol of halfleeg?” Nou weet ik dat het beste antwoord op die vraag ‘halfvol’ moet zijn, maar ik zou in eerste instantie ‘halfleeg’ zeggen. Ik zei dat dit was, omdat als ik alles positief bekijk ik snel tevreden ben en dan niks meer ga ondernemen. Het negatieve zou mezelf dus scherp houden, meende ik. Naar aanleiding van mijn uitleg begon ze mij een verhaal te vertellen – wat Jacqueline heel goed kan – over een beleving uit haar eigen leven. Het verhaal ging over een buurvrouw die alleen maar bezig was met wat ze nog ging doen in de toekomst, maar hierdoor vergat ze te genieten van de momenten in het heden. Zo klustte ze en klustte ze maar aan haar tuin, maar was hier vervolgens nooit tevreden mee: er kon altijd nog iets gebeuren. Wat ze hiermee wou zeggen, was dat ik van elke dag mag genieten zonder bezig te hoeven zijn met de gedachtes over wat ik nog allemaal moet doen. Hoe zij het zei: “In plaats van kritisch te denken ‘wat moet ik nog doen?’, moet je tevreden denken over ‘wat heb ik allemaal al gedaan?’ Hierdoor zul je merken dat je meer tevreden zult zijn over jezelf, en dat het glas vanzelf halfvol raakt.

 

Als voorbeeld van het stilstaan in het nu, vertelde ze dat ze laatst bij een wandeling vol plezier naar een familie brandganzen in de sloot had staan kijken. Het waren volgens haar al grote kuikens die al aardig op hun volwassen ouders begonnen te lijken. Ik lachte, en vertelde haar dat ik die familie ook had gezien bij de eerste keer dat ik naar haar sessies was geweest. We dwaalden zoals gewoonlijk even af om daar over verder te babbelen. Na dat ze mij goed op mijn feiten had gewezen – wat ik erg waardeerde – was het nu dus tijd om afscheid te nemen. Jammer. Ik had zoveel energie en kracht uit Jacqueline gehaald, dat ik de gezellige sessies met haar oprecht ging missen. Maar het was tijd om te gaan, alles wat ik van haar kon leren had ik geleerd dus we gaven elkaar een dikke knuffel en zeiden gedag. Oké, daarna nog een knuffel en daarna zelfs nóg een. Ookal wist ik dat dit vast niet de laatste keer zou zijn dat ik haar zag, waren die extra knuffels toch heel fijn.

 

Ik liep weer langs de sloot, richting de bushalte. De poëet in mij hoopte natuurlijk nog een laatste blik te kunnen werpen op de familie Brandgans. Ik vergeleek mezelf namelijk met de kuikens die ik de eerste keer had gezien; ik was nog niet volgroeid en jong, maar in de loop der tijd was ik gegroeid en leek ik al meer op een volwassen brandgans. Maar hoe ver ik ook over de sloot keek, de brandganzen waren weg; ze hadden de sloot verlaten. Ik vond het eerst jammer, maar daarna glimlachte ik en begon zelfs een beetje te lachen. De kuikens waren inderdaad nu net als ik gegroeid. Ze hadden alle ervaringen die ze moesten leren in de veilige sloot opgedaan, de wormen gegeten en hun vleugels leren spreiden. Nu ze zo ver mogelijk gegroeid waren als dat ze konden in Waalwijk, was het tijd om te gaan; tijd om de geleerde vaardigheden elders toe te gaan passen. Dat kwam mij natuurlijk bekend voor, en met die gedachte stapte ik de bus in. De buschauffeur gaf gas, en ik vloog weg als een volwassen brandgas uit de veilige en vertrouwde sloot, gegroeid door alle ervaringen die ik daar had opgedaan. Zo begon mijn nieuwe reis, mijn nieuwe ik.

 

Jacqueline, ik wil je hartelijk bedanken voor al de uren inspanning en de ontzettend wijze raad. Ik had er elke keer weer steeds veel zin in, en dit kwam geheel door het feit dat je echt een topper bent in wat je doet. Dankzij jouw positieve vibes is nieuwe Luuk nu helemaal klaar voor het nieuwe schooljaar, ik heb er onwijs veel zin in! Ook namens mijn familie en mijn vriendin natuurlijk een bedankje, zij zien dat ik er erg van ben gaan bloeien en groeien. Blijf doen wat je doet, en er zullen nog oneindig veel mensen gelukkig verder kunnen J. Zelfs moeilijke gevallen zijn voor jou op te lossen. Zij hebben dan misschien wel de sleutel, maar dankzij jou weten ze hem in ieder geval in het juiste sleutelgat te steken. Vanzelfsprekend houd ik je op de hoogte met mijn werkjes volgend jaar, en wat ik van de opleiding vind. Mocht ik toch in mijn valkuilen trappen trek ik ook aan de bel, want ik weet dat dat altijd mag (wat echt heel erg fijn is). We zien elkaar snel weer, en nogmaals bedankt!

IMG_0263

Luuk Vos 15 juni 2017